Vroeger schreef ik teksten en gedichten over op bladwijzers.
Vandaar deze titel voor een computer-dag-boek met woordimpressies.
Dingen die me plots raken, inspireren, waar ik later nog eens over wil nadenken of opzoeken, soms ook gewoon kleine knipseltjes die de kringloop van alledaagse gebeurtenissen tonen.

Net zoals de schilderijen met cirkels van Kandinsky in de jaren '20.
“The circle,” claimed Kandinsky, “is the synthesis of the greatest oppositions. It combines the concentric and the eccentric in a single form and in equilibrium. Of the three primary forms, it points most clearly to the fourth dimension.”

een dagelijkse gedachte (gekregen van Kristin Hendrickx in november 2007)

daily wisdom (gekregen van Pascale Pollier op 21 april 2008, de verjaardag van m'n moeder)

You must understand the whole of life, not just one little part of it.

That is why you must read.
That is why you must look at the skies.
That is why you must sing and dance, and write poems...

For all that is life.

- J. Krishnamurti -
The Book of Life, 1995

Gelezen aan de ruiten van de bibliotheek in Lier:
'Details zijn soms heel belangrijk. Zij binden het geheel bij elkaar. Zij zijn een soort kleefstof voor het materiaal van de herinnering.' - Sandor Marai

 
Ben dan op het internet verder gaan opzoeken over deze Hongaarse schrijver en vond dit fragment uit zijn boek 'Gloed':

“Maar aan het fundament van het leven was de zin van al onze handelingen misschien toch deze band, die we met iemand hadden - band of passie, noem het wat je wilt. (…) Denk jij ook dat het leven geen andere zin heeft dan de passie, die op een dag ons hart, onze ziel en ons lichaam doordringt, en dan eeuwig blijft branden, tot de dood? Wat er intussen ook gebeurt? En dat we, als we dat hebben beleefd, niet voor niets geleefd hebben?”

- Sandor Marai, Gloed

En vond deze interessante site: Vrouwen en boeken

Naar de film The other Boleyn Girl geweest.

Ann Van de Velde / 0474 52 88 52 / Vriendschap geeft ogen aan de afstand en een stem aan de stilte. - Johan Daisne

Ann Van de Velde / 0474 52 88 52 / De ware ontdekkingsreis is geen speurtocht naar nieuwe landschappen, maar het waarnemen met nieuwe ogen. - Marcel Proust

De kern van alle dingen
is stil en eindeloos.
Alleen de dingen zingen.
Ons lied is kort en broos.

En donker zingt mijn bloed,
van heimwee zwaar doorwogen.
Ik zeil langs regenbogen
Gods stilte tegemoet.

Met U zijn er geen verten meer
en alles is nabij.
Des levens aanvang glinstert weer,
geen gisteren en geen morgen meer,
geen tijd meer en geen uren,
geen grenzen en geen muren;
en alle angst voorbij,
verlost van schaduw en van schijn,
wordt pijn en smart tot vreugd verheven!
Hoe kan het zoo eenvoudig zijn!
Hoe kan het leven Hemel zijn,
met U, o kern van alle leven!

Ik weet het niet, ik vind geen naam,
ik krijg het met geen woorden saam
wat er nu omgaat in mijn ziele.
Is het soms blijdschap? Is 't verdriet?
Of allebei? En ook weer niet ...
Ik kan slechts zwijgend knielen.

Felix Timmermans (1886-1947)

Felix Timmermans las ik in het middelbaar. Ik herinner me warme zomers met z'n boeken in onze tuin. Boeken over de schilder Brueghel, over Pallieter, over reizen 'naar vanwaar de appelsienen komen,... 

Bij ieder schepsel dat geboren wordt
zijn reis begint, scheept in het ruim de dood
zich in. En maakt zich met het schip vertrouwd,
dringt door tot iedre vezel van het hout
de romp, de mast, de kabels en de touwen
de zeilen hurkend in de reddingsboot.

Het zijn de kleine kinderen die hem kennen
en hem niet vrezen: zij zijn nog pas zo kort
geleden uitgevaren uit hun nacht
ze moeten aan het daglicht nog zo wennen.
Zoals schaduw bij het licht behoort
zo leeft de dood binnen het leven voort.

Gedicht vanVasalis
Uit: 'De oude kunstlijn', 2002

Meiklokjes

Liefde in de breedste zin van het woord is ontroering hebben voor muziek. Liefde is geven. Liefde voor ouders, vrienden, broers, cultuur, mooie dingen, kunst, natuur en boeken. ’t Staat volkomen los van seks.
Liefde is het enige wat ons voortbeweegt. Liefde is levenswater.


Op de radio: Pink Floyd, Wish you where here

So, so you think you can tell Heaven from Hell,
blue skies from pain.
Can you tell a green field from a cold steel rail?
A smile from a veil?
Do you think you can tell?
And did they get you to trade your heroes for ghosts?
Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
Cold comfort for change?
And did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage?
How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year,
Running over the same old ground.
What have you found? The same old fears.
Wish you were here.

"The future is made of the same stuff as the present." - Simone Weil, 1968

So many times I meet people and our experiences in life have been so similar - it's almost like we're all living the same life - maybe in different places, or different times, but the lessons we learn are universal. And the lessons don't change. We've heard them time and time again, it's just up to us to assimilate them into our lives until we "get it." - Lissa Coffey 

Portfolio Jess Rutten

Daar vind ik de ‘M ISS ING L INK’ die hij in oktober tentoonstelde in de zoo (AEIMS congres) nog steeds erg mooi. Onverwacht poëtisch van hem (prachtige piano & cello…) is z’n ‘Animation Showreel’. Zo erg menselijk en triest, dit kleine ‘ballet’ in enkele potloodstrepen en zwart/wit foto’s. Je vindt ze door op het zesde horizontale stipje te klikken (dat dan rood wordt). De film op de canvassite is ‘anders’, harder, intenser.

Immortality is a big word that is open to so much interpretation. What does it mean to you? This is a good one for the discussion boards! Instinctually, we know that there is some degree of immortality to life. Whether it's in memories, or history, we each make kind of some impression on this world just with our presence. And when we add to it the work that we do, and the love we share, there's a part of ourselves that lives on far beyond our time here on earth. - Lissa Coffey


"This World is not Conclusion.
A Sequel stands beyond -
Invisible, as Music -
But positive, as Sound."

- Emily Dickinson (1862)

We close our eyes and it is there, beautiful music - undeniable. It's that faith that even though we can't see something, it exists. It is within it, it is all around us. - Lissa Coffey

Op 29 april 1925

Dr. Florence Rena Sabin, de eerste vrouw als lid van de U.S. National Academy of Sciences

Op 29 april 1998
in Oslo maakt men bekend dat men tot in 1994 experimenten uitgevoerd heeft op psychiatrische patiënten om de biologische en genetische effecten van X-stralen bij de mens te testen. 

Op 25 april 1873
geboorte van Félix d'Hérelle, microbioloog die de bacteriofagen ontdekte.


Website voor ouders die een kind verloren

Op 23 april 1867

geboorte van Johannes Andreas Grib Fibiger, Deense anatomopatholoog, Nobelprijs voor geneeskunde in 1926 voor de eerste gecontroleerde inductie van kanker bij een laboratoriumdier.

Op 23 april 1981

eerste transplantatie van kunsthuid in het Massachussetts General Hospital in Boston

"The voice of Nature loudly cries, And many a message from the skies, That something in us never dies."
- Robert Burns (1759-1796)

Op 18 april 1955

overlijden van Albert Einstein

Dans l’œuvre polymorphe de Jan Fabre le dessin se trouve à l’origine de toute chose. ‘Dessiner c’est pour moi la manière la plu simple de faire d’un petit carré un tapis volant, de faire d’un insecte un corps céleste. Tout est possible dans le dessin.’ - L’Heure bleue

Wie overstijgt wat hoort en wat niet hoort, is op weg naar volmaakt handelen. - Milarepa

Alles wat met schoonheid te maken heeft, gaat gepaard met pijn: óf het veroorzaakt pijn, óf het komt voort uit pijn, óf het ís pijn.

Een passionele relatie is het beste wat er is. Alles daar tussenin interesseert me niet. Ik hou wel van dat ietwat destructieve in een relatie. Dat maakt het spannend, hoe vermoeiend en verschrikkelijk ik het soms ook vind. Liever dat dan de grijze gezelligheid.

Ik ben het meeste bezig met de ziel en het lichaam. Ik ben een heel aards iemand, maar tegelijk heb ik ook een groot verlangen naar het verhevene. Het brein kan soms wel helpen, maar zit het grootste deel van de tijd gewoon in de weg.

- Matthias Schoenaerts
(Interview door Karolien Joniaux in Libelle)

Het hart fluistert; luister goed.- Judy Freudberg

Wortels geven vleugels
Omdat je je wortels moet kennen om te kunnen léven
- Het Rozeneiland door Sanne Terlouw

Nu begrijp ik dat hij een vriend was van Staf De Smet, m'n leraar in de academie in Lier...Toen was ik met m'n 18 jaar te jong.

Ik kocht er de film 'Jan Cox, a painter's odyssey' én het boek uitgegeven door Stichting Kunstboek. De film heeft het over de dualiteit – of juist niet zoals Cox zelf vertelt - tussen droom en realiteit, wordt daar vertoond temidden van z’n werken. Hierin zegt hij: ‘De mens kent schoonheid, maar de natuur trekt zich daar niets van aan.’ Ook: ‘Ik ben bang. Ik sterf. Ik groei. Ik herleef weer.’

http://www.kmska.be/Templates/content.aspx?id=2150

Teksten uit het boek en de film volgen...

's Avonds ben ik naar de balletvoorstelling van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen in de Vlaamse Opera (1ste amfitheater, 15 euro) geweest.
Daar stond Stravinsky met 'Apollo' (choreograaf George Balanchine), 'Orpheus' (choreograaf Michael Corder) en 'Psalmensymfonie' (choreograaf Jiri Kylian) op het programma. Intrigerend...

Dat is heel lief van je An, dat je op die manier aan D denkt. Hij ís voor ons inderdaad niet gestorven, hij is er gewoon even niet. Later vinden we elkaar immers terug. We blijven naar het licht kijken…Grtjs x

25 feb 08 08u16

Da’s een heel mooie gedachte Min, niet altijd gemakkelijk, maar passend bij de kunstenaar in D: Wanneer je weent en naar het licht blijft kijken verschijnt er dan geen regenboog van kleuren…?!

‘Life is sad and beautiful’ zoals hij zei. Grtjes An.


Bij de kapper in Goed Gevoel een artikel over Jeanine Bischops na haar partnerbreuk twee jaren geleden:

'Is hechting voor u belangrijk?'

'Jawel. Zowel in m'n vriendschappen als in m'n relaties: ze moeten hecht zijn en onvoorwaardelijk.'

Hemaferese symposium in Den Haag.

Hierna nog eventjes een glimp van De Binnenhof en het Mauritshuis.
Jammer genoeg had m'n collega Leen geen interesse om binnen te gaan. Had anders wel nog eens graag 'De anatomische les van Dr Nicolaes Tulp' van Rembrandt en 'Meisje met de parel' van Vermeer van dichtbij gezien...

Op 1 april 1578:
geboorte van William Harvey, pionier van de studie van de bloedsomloop

Tom Waits: The most refined, artist, smart, raw caveman in the whole wide world. Something about this guy is definitely not human. It's way better!
Maybe he's just more human than most of us... that's the beauty of Waits' work--that it is so genius and yet so very human, and that it comes from a place we the living can relate to.

Tom Waits, I don't want to grow up

Tom Waits, Take me home

Terwijl ik aan het tekenen ben voor het Velcadeproject My Care kom ik wondelijke beelden en zinnen tegen...

De P. Alechinsky tentoonstelling 'Van A tot Y' in het Museum voor schone kunsten' in Brussel. Meegereden met Ann, Luc, Nienke en Sietske.

Ann vertelde me in de inkom dat Dries hier graag naartoe had gegaan en zeker ook naar de nieuwe Magrittevleugel in dit museum (die pas in 2009 zal openen)...

Deze tekstfragmenten via de audioguide bleven me bij, ik pende ze snel in m'n notitieboekje:

'Ik zat nog volop in mijn leerjaren. Ik voelde me nog niet bevrijd. Algemeen gesproken kan je zeggen dat een piepjonge schilder schildert als een oude man. Bij het ouder worden echter zoekt hij opnieuw de kenmerken van de jeugd op. Dat wil niet zeggen dat hij kinderachtigheid schildert, wel het kinderlijke.'

- Hoog gewas

'Japan leeft in mijn verbeelding. Ik heb het gevoel dat het een ander iemand was die Japan  bezocht, want die man van 27 dat ben ik niet meer helemaal.'

- De nacht

'Ik werd er me van bewust dat je een schilderij kunt omringen om verschillende redenen. Eén ervan is als het ware een beschermende rand vormen rond het kwetsbare kunstwerk. Want weet je, een schilderij bekijken, je laat er heel snel je blik over glijden. Niets houdt je blik tegen. Alles daarbuiten kan met gemak je blik vangen. Hier baken je de grenzen van het schilderij af. De ouderen hebben reeds begrepen dat je de aandacht moet trekken naar dat kleine dingetje dat dat schilderij is in verhouding met de wereld.'

-          Kanttekeningen

'Je kunt een kaart ook anders lezen. Je vergeet dat je naar afbeeldingen van landen kijkt. Je bekijkt ze als kleurvlekken, woestijnvlekken, zeevlekken en bergvlekken. Je interpreteert ze op je eigen. Mijn penseel is een schip, een kustvaarder die voortdurend op ontdekking uit is. Die kaarten zijn vertrekpunten. Ze brengen mijn verbeelding aan het gisten. Ze helpen me om dingen uit te beelden.'

-Drie landkaarten

'Maar wij leven toch allemaal aan de rand van de afgrond. Als we er werkelijk over zouden doordenken dan werd het onhoudbaar en het gebeurt dan ook vaak dat we een spel spelen met de afgrond.'

-          De aanblik van de afgrond (Le gout du gouffre)

-         uit:   Titre et peints perdus

'Schilderijen zijn als voorwerpen die we boven de leegte willen vasthouden om ze uniek voor ons te maken. Ze moeten ons vertellen over de onnoemelijke risico’s, de verten waaruit ze komen en dat moment waarop de schilder besliste een laatste, misschien wel dodelijke slag, toe te brengen aan wat ze al waren. We kennen de droefheid van geslaagde schilderijen die aan hun rustige weelde worden overgelaten na de wellust van het werk.'

'Wie kijkt laat zich meeslepen, verandert in een vis die zijn flank toont.'

-          The Maid of the Mist (1991)

'Een reeks momentopnamen van één duizendste seconde, bewegingen van water, beter waargenomen dan door het oog spreiden de golven hun tot stilstand gebrachte druppels ten toon.Enkel Hokusai kan ze verbeelen.'

'Hoe kies je het laatste schilderij van een tentoonstelling? Ha, daar ben ik nog altijd niet uit.'

'Je zou willen dat de hand nog kan dienen. De hand heeft zijn laatste woord nog niet gesproken.'

Opera 'Dialogues des Carmélites' in de Vlaamse Opera Antwerpen.

Volledig vernieuwd...met turkooise plafonds...klein tegenover De Bastille in Parijs, waar ik deze opera van Francis Poulenc (novelle van Gertrud von Le Fort (Die Letzte am Schafott, 1931; toneelstuk van Georges Bernanos, 1948; film van Philippe Agostini, 1960) een tweetal jaren geleden voor het eerst gezien heb. Ik kwam er dr. Jonckheer tegen tijdens de pauze.

Uit het programmaboekje:

'Angst als drijvende kracht' 'Innerlijke dialogen' 'Veiligheid in weerloosheid'

Adembenemende slotscene (hiervoor was ik gegaan...) waar alle zestien karmelietessen van Compiègne op de guillottine (dat geluid telkens!) één voor één sterven. Ook de hoofdfiguur 'de kleine' Blanche de la Force (door haar broer de chevalier 'angsthaasje' genoemd). Ze komt na de jonge Constance uit de massa tevoorschijn komt en legt als laatste haar hoofd onder de valbijl.
Een ode aan echte moed bij iemand die zichzelf te zwak voor deze wereld vond, die altijd in de ban van haar eigen angst verkeerde.

De gedachte dat de angst als drijvende kracht van het bestaan kan worden overwonnen is gebaseerd op Kierkegaards begrip van de angst, door Heidegger verder uitgewerkt. De angst versnippert de werkelijkheid tot een kwellende hoeveelheid mogelijkheden. Alleen wie de moed heeft om te kiezen komt tot de werkelijkheid en tot zichzelf. In de angst ervaart hij de onontkoombaarheid van de dood en de nietigheid van de wereld. Uit deze opperste vertwijfeling kan de mens slechts een uitweg vinden als zich voor hem, zonder zijn toedoen, een nieuwe mogelijkheid voordoet. Daardoor wordt hij zich bewust dat eindigheid en oneindigheid zich in hem verenigen.

Waarom zou je willen leven als leven alleen maar was: niet sterven?
Maar sterven om je leven te redden, was dat niet de ergste vorm van zelfbedrog? - Simonne de Beauvoir

Finale 1

Finale 2

Afscheid van Dries

Life is absurdly sad and insanely beautiful...

               Dries...in 'confronting mortality' 

neem fijne schouders

beetje voorovergebogen

streepjestrui

gezichtje dat wegkijkt

in de verte vanwaar

donkerte stopt

en licht confronteert

of ontmoet

zo eentje dat in een schetsboek

is terug te vinden

waar datzelfde mannetje

met dat brilletje

en al dan niet weerbarstige

krullen

zo laat ons zeggen

in het midden

van zo’n

boek

Verdere tekst van Caroline Hübner volgt 

UGANDA


Een kind overlijdt aan malaria in Afrika om de 30 sekonden.

De vergissing annuleert de waarde van de gedane inspanning niet. - Afrikaans spreekwoord

Born in Bologna in 1966, Stefano Ricci now lives in Hamburg. He produced editorial illustration and comic strips for a wide range of magazines and periodicals in Italy and Germany since 1985. He has also had work in exhibitions in France, Italy, Germany, Belgium and Russia.

Stefano's also had his own books published, starting with Dottori in 1989. Some of these have been narratives, like Anita, in which Ricci's images and Gabriella Giandelli's text explore the luminosity that emerges from their central character Anita's photographic recording of the mundanities of her life.

Most recently, Ricci has produced Depositonero, four volumes of ambiguous imagery which seems to connect directly with the viewer's unconscious rather than providing any explicit narrative.

4, rue Frederic Sauton
75005  Paris

Du samedi 14 juillet au mois de septembre 2007
Une trentaine d’originaux de Stefano Ricci en vente :
Planches originales de Tufo, d’Anita (les dernieres) ou tirées de récits courts (Segrate Speciale ; La Garcia ; La Plage etc.) ainsi que des dessins originaux de DEPOT NOIR 004 !

Tijdens het mailen met Pascale en Sofie over de plannen voor de Road Movie over on- en sterfelijkheid vond ik deze tekst.

There was a time when meadow, grove, and stream,
The earth, and every common sight,
To me did seem
Apparelled in celestial light,
The glory and the freshness of a dream.
It is not now as it hath been of yore;--
Turn wheresoe'er I may,
By night or day,
The things which I have seen I now can see no more.

- W. Wordsworth, fragment uit Ode, Intimations of immortality

Wijsheid van Lao-Tse

Het vereist uiterlijke moed om te sterven, het vereist innerlijke moed om te leven.

Wat de rups het einde noemt, noemt de rest van de wereld een vlinder.

De wijze is meelevend; daarom kan hij dapper zijn. Hij houdt zichzelf op de achtergrond, maar in werkelijkheid staat hij vooraan.

Na elke pijnlijke ervaring ben je nog méér in staat om liefde te voelen dan daarvoor. Het brengt je steeds dichter bij die universele liefde, die iedereen zou ervaren als we in een volmaakte wereld zouden leven. Onbewust is ieder van ons daarnaar op zoek, volgens mij. Weet je, in het leven komt er van alles op ons pad. Maar wat uiteindelijk écht telt, is de liefde. Als ik op mijn sterfbed lig, wil ik niet kunnen zeggen 'amai, ik heb veel geld uitgegeven' of 'ik heb toch zo hard gewerkt'. Neen, ik wil sterven met de gedachte 'wat heb ik toch veel mensen graag gezien'.

-Lady Angelina in ELLE, april 2007

Als in het voorjaar de dooi invalt, is het eindelijk zo ver. In de wegbermen bloeien viooltjes en de citroenvlinders fladderen boven de hagen.

Ergens, in een maagdelijke wereld binnen in hem, weet hij het antwoord. Pijn, genot. Hij heeft een glimp opgevangen van hun kust, hun hoge kliffen; hij heeft in dromen de met geuren geladen aflandige bries geroken. Maar hij is nog omringd door een kalme, gevoelloze zee; zijn schip hoog op het water, onaantastbaar, de grijze wimpels wapperend in de wind.

Naarmate een mens ouder wordt, schept hij er genoegen in terug te blikken op die periode in zijn leven waarin hij deelnam aan het leven van de wereld en zijn kennis daarover niet geheel en al aan een krant ontleende.

Hij ademt een dozijn keer diep de koude lucht in om zijn hoofd te verfrissen, denkt aan de volgende ochtend, neemt aan dat het weer zo'n heldere, felle dag zal worden, de lucht als champagne. Hij glimlacht als hij zich de plotselinge energie die ochtend herinnert; een mens moet stilletjes een voorraad van dergelijke ochtenen aanleggen, ze bewaren voor tijden van ellende.

Hij rijdt van het ene getroffen huis naar het andere, eet zijn maaltijden te paard of staande in een keuken terwijl een snikkende vrouw een plak vlees van het spit snijdt. Als hij een harteloos mens was geweest, zou het hem misschien hebben geamuseerd, de manier waarop zijn machteloosheid hun vertrouwen in hem es te groter maakt, alsof alleen zijn gestalte op de grijze merrie al voldoende zou zijn om het kwaad af te weren. Hij is nog nooit in zijn leven zo eenzaam geweest.

Maar het zijn de illustraties die hem aantrekken: de wereld onder de huid; de kluwen ingewanden; de rone en bolle vormen van de grote organen; de brede spieren; vastgehecht aan het raamwerk van botten; het ingewikkelde huis van het hart; in een krans van aderen en slagaderen die kronkelen en zich splitsen in kleine zijtakken. (Over Harvey's De Motu Cordis)

Schilderen is geen vriendelijke kunst. Kunst is niet vriendelijk, niet beleefd.

Hij is nu naar buiten gegaan om eenzaamheid te zoeken, en de schoonheid van de avond: een witte zon, dalend boven het bos, sneeuw met de kleur van leisteen, de lucht doorboord door licht, de hemel een reusachtige glazen stolp, waaroner de stilte en de droefheid nog worden versterkt door de weinige geluiden op de aarde. Een wereld, een uur geschapen voor eenzaamheid. Hij geniet, voelt bij iedere knisperende schrede de immense aanwezigheid van zijn ziel binnenin zich.

De maan zeilt voort, laag aan de hemel. Hij weet niet precies wat er is gebeurd, alleen dat het is gebeurd. Hij begrijpt niet in welke zin de dingen zijn veranderd, alleen dat ze zijn veranderd.

Vreemd hoe het niet meteen helemaal donker is. Waar is de duisternis wanneer het licht is?

'Maar ik kan niet zeggen of het liefde is, want ik geloof niet dat ik ooit iemand heb liefgehad.'
'Ik heb het licht in je gezien, in je ogen, als je naar haar kijkt. Dat licht is liefde.'
'Ik weet niet waar ik het bangst voor ben. Dat ze van mij zal houden of dat ze niet van mij zal houden.'
'Het is altijd gevaarlijk, broeder, om lief te hebben.'

- Andrew Miller, Heelmeester Pijn (Ingenious Pain), 1997

In de Eurostar naar Londen lees ik in 'Een huis in Toscane (Under the Tuscan Sun, 1996)' van Frances Mayes

Misschien komt het sensuele van een vrucht voort uit een geur waarin ze oplossen na korte zoete levens.

Waar je bent is wie je bent. De keuze van een plek is nooit toevallig, het is de keus van iets waarnaar je hunkert.

Een voorteken van teruggevonden verbinding? Hier droom ik niet van huizen. Hier heb ik de vrijheid om van rivieren te dromen.

Festina Tarde (Haast u langzaam)

Nu is de avond groot en rustig. Geen maan. We praten, praten, praten. Alleen vallende sterren kunnen ons in de rede vallen.

Toscanen leven in deze tijd; ze hebben alleen instinctief de goede gedachte gehad om het verleden mee te nemen. Waar onze cultuur voorschrijft dat je je bruggen achter je moet verbranden, zegt de hunne: laat je bruggen in gebruik.

blijf samen
leer de bloemen
wordt licht
-Gary Snyder

Genieten van het leven. In bepaalde tijden en op zekere plaatsen komen we het tegen. dan kunnen we in volle galop gaan, misschien zelfs vliegen.

Ik bezoek de studio van Jo Ann Kaplan maker van  'An Anatomy of Melancholy'.
Door het schitterende weer kuier ik 's namiddags in Kew Gardens. Het beeldhouwwerk 'Seven Slate Towers' van Daniel Harvey (1995) doet me denken aan het oesterproject van Mara Haseltine; ik ga haar zeker de foto's opsturen. Ik lunch en heb afternoon tea in The Greenhouse. De boottocht op de Thames is voor een volgende keer...

"Art is science made clear."
Jean Cocteau (1889 - 1963)

"After a certain high level of technical skill is achieved, science and art tend to coalesce in aesthetics, plasticity, and form. The greatest scientists are always artists as well."
Albert Einstein (1879 - 1955)

Ik las in het vliegtuig 'The Painted Veil' van W. Somerset Maugham.

She saw Waddington light a cigarette. A little smoke lost in the air, that was the life of man.

I have an idea that the only thing which makes it possible to regard this world we live in without disgust is the beauty which now and then men create out of the chaos. The pictures they paint, the music they compose, the books they write, and the lives they lead. Of all these the richest in beauty is the beautiful life. That is the perfect work of art.
- Waddington in 'The Painted Veil'

Remember that it is nothing to do your duty, that is demanded of you and is no more meritorious than to wash your hands when they are dirty; the only thing that counts is the love of duty; when love and duty are one, then grace is in you and you will enjoy a happiness which passes all understanding.
- Mother Superior in 'The Painted Veil'

Freedom! That was the thought that sung in her heart so that even though the future was so dim, it was iridiscent like the mist over the river where the morning sun fell upon it. Freedom! Not only freedom from a bond that irked, and a compannionship that depresses her; freedom, not only from the love that had degraded her; freedom from all spiritual ties, the freedom of a disembodied spirit; and with freedom, courage and a valiant unconcern for whatever was to come.
- Kitty in 'The Painted Veil'

Gelezen in de trein naar Amsterdam-Schiphol:

Alleen een idioot wil dat schoonheid overal gelijk is.

Je eigen ogen gaven je een beeld waarop je meer kon vertrouwen dan op het beeld dat je kreeg van de geselecteerde foto's die Peking naar zijn vrienden zond. Niets kon grotere leugens vertellen dan een camera.

Ik geloof dat de ware toekomst van de mensheid afhangt van een snelle uitbreiding van de ontwikkeling, zodat ieder vrijwillig zijn of haar verantwoordelijkhei voor de wereldgemeenschap aanvaardt. We zijn de eeuw van de stammen en volkeren ontgroeid. We leven in de eeuw van de continenten.Welke nationaliteit w ook hebben, we moeten denken en handelen als leden van een ontinent, en werken voor een vrije wereldgemeenschap.

Het meest ongevoelige dat je een oud mens kunt aandoen, is hem steeds aan zijn leeftijd herinneren, en dat is nu juist wat verenigingen en mensen overal doen.

'Ik houd van het leven, maar ik ben niet bang voor de dood.'

- Winston Churchill

Voor hen, oostwaarts, slingerde de weg zich tussen het meer en de bergen door. Het was een sombere streek, eenzaam, erg eenzaam. als vanzelf richtten je gedachten zich op je persoonlijke belangen.

Zonder verder onderzoek moest je niets accepteren.

Veel mannen kloppen aan de deur van een vrouwenhart. Dat is onvermijdelijk. Maar er komen er maar weinig binnen. Zij bliven alleen maar gezichten voor de vensters.

Hij is alleen maar een naam en een gestalte, die beide worden vergeten. Er was nooit iets anders.

uit: Simon Marcester, Shadows in a hidden land

Heel mooie teksten op de kaart van Christophe H , INZO verpleegkundige in Lier:

Greenday

I close my eyes
And imagine you're here
Did it all seem so hopeless
Given the chance
I would ask
Forgive me
I didn't do a thing to make you stay
I didn't say a word to make you stay
If I would have known
Could I have tried to make it easier
But I didn't do a thing
Or say a word
One word

And I don't know why you're gone, now you're gone
No beautiful goodbye
You will never leave my mind
And it turns out to be so much different than our dreams
Now you're, you're a star in heaven

My thoughts unsaid
Stuck in my head
And it all feels so useless
Never forget to give all I have
Forgive me
I couldn't do a thing to make you stay
And I couldn't say a word to make you stay
If I could have known
Could I have tried to make it easier
But I couldn't do a thing
Or say a word
One word

And I don't know why you're gone, now you're gone
No beautiful goodbye
You will never leave my mind
And it turns out to be so much different than our dreams
Now you're, yeah you're a star in heaven

Still I don't know why you're gone, now you're gone
No beautiful goodbye
You will never leave my mind
And it turns out to be so much different than our dreams
Now you're, you're a star in heaven
You're a star in heaven now
You're a star in heaven
Yeah you're my star

Verlies raakt alle dimensies en niveaus van het leven. Het is méér dan enkel droefheid en depressie. Verdriet leert ons het wezenlijke over menselijke verhoudingen.

Verdriet is de andere zijde van liefde

De Libanese dichter K. Gibran (1883-1931) leert ons dat vreugde en verdriet héél dicht bij elkaar liggen. Verdriet heeft te maken met liefde. Als mensen van elkaar houden, zijn ze ook voorbestemd om verdriet te ervaren. Die gedachte kan enorm helpen om naar mensen die verdriet hebben, toe te gaan, mensen van wie een kind is verongelukt, mensen die een ander groot verlies ervaren. In die zin is het een weldaad verlies te mogen ervaren, want het betekent dat we ook dierbare relaties hebben.

Liedtekst: Tussen De Liefde En De Leegte

Ik blijf mijn hele leven reizen
Ik volg de wegen van de twijfel
Ik zoek naar wat ik nooit zal vinden
Want ik wil dwars door de dood heen zingen

Ik wil proberen iets te maken
Ik wil niet breken, ik wil niet haten
Maar op zoek naar mooie woorden
Heb ik de liefde vaak verloren

Ik ben altijd onderweg
Ik ben altijd onderweg
Ik leef onrustig en onzeker
Tussen de liefde en de leegte
Ik ben altijd onderweg
Ik ben altijd onderweg
Ik leef onrustig en onzeker
Tussen de liefde en de leegte

Dit is geen leven om te delen
En toch is heel m'n hart van jou
Maar laat me niet teveel beloven
Want ik blijf m'n dromen trouw

En ik wil nog zoveel woorden zingen
Het is een passionele drang
Ik wil alleen
En alleen bij jou zijn
Maar ik vind nooit de balans

Dus ik blijf altijd onderweg
Ik blijf altijd onderweg
Ik reis onrustig en onzeker
Tussen de liefde en de leegte
Ik ben altijd onderweg
Ik blijf altijd onderweg
Ik reis onrustig en onzeker
Tussen de liefde en de leegte

Alles gaat voorbij behalve het verleden

- Luc Huyse

Vanmorgen op de radio: 'Onderweg' van Stef Bos. Ik ging op zoek naar deze tekst en vond dit op z'n website www.stefbos.nl

Begin je dan nooit een eigen plek te missen, waar je bijvoorbeeld eens echt je spullen kunt uitpakken?
Stef Bos: "Als je een paar keer mensen om je heen verliest, zie je dat al dat materiële toch maar ballast is. Het heeft geen zin om krampachtig vast te houden aan voorwerpen, want je eindigt met een koffer die je niet meer kan dragen. In een oude Lada ben ik ooit van Dakar naar Bamako getrokken, toen ik ziek werd onderweg. Zelfs je auto is dan niks meer waard. Je ligt in een hut in de zuidelijke Sahara, met 41 graden koorts, je hebt allerlei hallucinaties en beseft: mijn lichaam beweegt mij voort, daar moet ik zorgzaam voor zijn, en voor een aantal mensen die ik liefheb, dat is alles."

Als je veel reist, leer je dan ook makkelijker afscheid nemen?
Stef Bos: "Daar zat ik de afgelopen maand over te piekeren: zou ik me nog wezenlijk kunnen binden aan iemand? De laatste keer dat ik een serieuze poging heb gedaan, is drie jaar geleden. Daarna heb ik voor mezelf bepaald: laat ik eerst maar even leven zonder. Koos Kombuis, een geweldige songwriter, vroeg me ooit: 'Wat is dat toch met jou? Ben je een womaniser, of een romantic? Ik hoop het eerste, want de tweede categorie, die creëert doorgaans nog veel meer chaos.' Ik ben een romanticus, dus daar moet ik mee uitkijken. In een prille relatie zet ik vaak veel te hoog in. Dan laat ik mijn verbeelding de vrije loop, wat fantastisch is om liedjes te schrijven, maar in het echte leven moet je er ook af en toe flink wat water overheen gooien. Je moet het ook niet neerhalen, want het is het mooiste wat je kunt voelen, maar het moet niet de leiding overnemen. Veertig jaar heb ik de verliefdheid in de spits van het elftal gezet en nu zit ze even op de bank. Door te reizen leer je wel loslaten, maar dat leer je met ouder worden sowieso. Mensen om je heen sterven, en ook dat moet je een plaats geven. Op een bepaald moment ontdek je dat al die mensen ook voortdurend met je mee reizen. Als je dat in de gaten krijgt, dat die mensen bij je blijven, geeft dat een ongelooflijk aangenaam gevoel. Er zijn er intussen vier die af en toe naar me zitten te kijken."

Sometimes the greatest journey is the distance between two people.

-The Painted Veil, movie

Dit is een boek over mythen, een boek over metaforen dus, het gereedschap van dichters en kunstenaars. De bladzijden komen tot leven door de stemmen en de inzichten van de mensen die ons zijn voorgegaan, ze leven door mythologische verhalen en beelden, door 'de taal van de ziel'. Lees dit boek zoals je het verslag van een droom leest, want de taak van de moderne mens is zich de symboliek eigen te maken; zich te realiseren dat alle goden en duivels in ons zitten; te zien dat de hemel, de hel en die andere oorden niet ergens 'daarbuiten' zijn waar je na je dood naartoe gaat, maar dat het psychologische toestanden van ieder van ons zijn; kortom, te begrijpen dat alle mythologische beelden aspecten zijn van onze eigen onmiddellijke ervaring.

- Robert Walker, voorwoord in 'Mythen van de Mensheid' uitg. Anthos

....oooO........... ...
.....(....)...Oooo...
......\..(.....(....)....
.......\_).....)../.....
...............(_/.......

Only true friends leave footprints.

Een vriend is iemand die je verleden kent, in je toekomst gelooft, en je vandaag accepteert zoals je bent. Want veel mensen lopen in en uit je leven, maar alleen echte vrienden laten voetsporen na.

In de 'Libelle' bij m'n moeder thuis:

Wees een 'Pippi Langkous' !

Ik ben vanavond met de fiets naar 'Bezonken rood' geweest in de Bourlaschouwburg. Naar de gelijknamige roman van Jeroen Brouwers. Een hard en tegelijkertijd ontroerend verhaal over de onmogelijke herinnering en het evenzo onmogelijke vergeten. Regie: Guy Cassiers. Monoloog: Dirk Roothooft.

Op de website van Jeroen Brouwers:

'Niets bestaat dat niet iets anders aanraakt.'

Kerst- en Nieuwjaarswensen van m'n Italiaanse vrienden:

Tantissimi auguri di buon natale e felice anno nuovo Marco e Bea

Un buon natale e felice anno nuovo con tanto tanto affetto sperando di rivederci presto Marco.

         - mmase@email.it

Als ik vannacht doodga
(Yevgueni)

Laat alleen m'n goede vrienden over
(Zjef Vanuytsel)

In het vliegtuig las ik 'De schaduw van de wind', het boek dat Inge V me geleend had. Het lag op me te wachten in m'n hostel in Beijing, waar ik tijdelijk het gelaten had omdat het wat zwaar was (543 bladzijden!) om mee te nemen op rondreis, toen ik terugkwam van Xiamen.

The way the world looks upon you depends on how you look to the world.

Boeken zijn spiegels: je ziet slechts dat wat je zelf al in je draagt.

De dag dat ik sterf, zal al het mijne van jou zijn, behalve m'n dromen.

Iemand zei eens dat op het moment dat je erbij stilstaat om te bedenken of je van iemand houdt of niet, je dan al bent opgehouden met voor altijd van hem te houen.

Ondanks alles wat er daarna gebeurd is en hoewel we door de jaren heen van elkaar verwijderd raakten, waren we goede vrienden. Ik dacht altijd dat we onafscheidelijk zouden zijn, maar het leven schijnt iets te weten wat wij niet weten.

Mensen zonder een eigen leven moeten zich altijd in dat van anderen mengen.

Dat in de grond van de zaak de dingen hun geheime plan hebben, ofschoon wij het niet begrijpen. Het vormt allemaal deel van iets wat wij niet kunnen begrijpen, maar wat ons bezit.

"En behoud je dromen", zei Miquel. "Je weet nooit wanneer je ze nodig hebt." "Altijd", prevelde Julian, maar het geronk van de trein had hun de woorden al ontnomen.

Dwazen praten; lafaards zwijgen; wijzen luisteren.

- Carlos Ruiz Zafon, De schaduw van de wind (La Sombra del Viento)

Bird on the Wire

Like a bird on the wire,
like a drunk in a midnight choir
I have tried in my way to be free.
Like a worm on a hook,
like a knight from some old fashioned book
I have saved all my ribbons for thee.

If I, if I have been unkind,
I hope that you can just let it go by.
If I, if I have been untrue
I hope you know it was never to you.

Like a baby, stillborn,
like a beast with his horn
I have torn everyone who reached out for me.
But I swear by this song
and by all that I have done wrong
I will make it all up to thee.

I saw a beggar leaning on his wooden crutch,
he said to me, "You must not ask for so much."
And a pretty woman leaning in her darkened door,
she cried to me, "Hey, why not ask for more?"

Oh like a bird on the wire,
like a drunk in a midnight choir
I have tried in my way to be free.

- L. Cohen

Lieve D S, overleden op 15 augustus aan de complicaties van haar stamceltransplantatie voor leukemie:

Wanneer je verdrietig bent, blik dan in je hart en je zult zien dat je weent om wat je vreugde schonk.

- Kahlil Gibran

Met de avondtrein en de tram naar hostel Stayokay in de Kolveniersburgwal. Zaterdagochtend in het zonnetje gewandeld naar het Rijksmuseum en er de persoonlijke favorieten van Jeroen Krabbé leren kennen, het Van Goghmuseum met de tijdelijke tentoonstelling 'Japanse Zomer' en de tentoonstelling 'De goden verzoeken' in het Tropenmuseum. 's Avonds naar de film The Lake House in het Tuschinski Theater. Op  zondagochtend naar het koninklijk theater Carré voor 'Rembrandt. De Musical'.

Ik heb met mijn penselen gestreden, gebeden en liefgehad.

Ik zie niet om in wrok of woede naar de regenten van de gracht omdat hun afkeur mij ten leste de grootste vrijheid heeft gebracht.

- uit het programmaboek van 'Rembrandt. De Musical'

You say, 'I will come'
And you didn't
Now you say, 'I will not come'
So I shall expect you
Have I learned to understand you?

Otomo no Sakanoe, 8th century

Up here down there
Arriving and leaving
The known and unknown
Continually seperating
At Meeting Barrier

Semimaru, 951

A far, far distant land
Is Paradise,
I've heard them say;
But those who want to go
Can reach it in a day

Kuya Shonin, Budhist verse

Colour of the flower
Has already passed away
While on trivial things
Vainly I have set my gaze
In my journey through the world

Japanese poem in 'Single Songs of a Hundred Poets'

This world of ours -
To what shall I compare it?
To the white waves behind a boat
That dissapear without a trace
As it rows away at dawn.

Sami Mansei, Shuishu, Collection of Gleanings, 8th century

The waves on the strand,
Like moans of helpless longing.
The winds - like messengers
From those who grieve?

Murasaki Shikibu, Genji monogatari, Tale of Genji, ca 1005


- uit de fototentoonstelling en het boek 'Tokaido Make-Over. A modern view on the 53 stations of the great coastal route.', Guus Rijven